Οι ζωντανές «πέτρες» που ανθίζουν!

Το φυτό με την ονομασία Lithops της οικογένειας των Aizoaceae είναι
ιθαγενές της Νότιας Αφρικής και αποτελεί ένα από τα πλέον παράδοξα φυτά,
όπως άλλωστε δηλώνει η εμφάνισή του. Η πρώτη εντύπωση που δημιουργείται
είναι ότι πρόκειται για πέτρα που… ανθίζει. Η ονομασία του όμως
επεξηγεί εν πολλοίς αυτή την ιδιαιτερότητά του: Λίθωψ: λίθος-όψη, δηλαδή
φυτό που μοιάζει στην εμφάνιση με πέτρα. Οι ντόπιοι, μάλιστα,
συνηθίζουν να το ονομάζουν «ζωντανή πέτρα» ή «χαλικόφυτο», ενώ
αναπτύσσεται συνήθως κοντά σε άλλες πέτρες του εδάφους.





Η εμφάνισή του είναι άριστο καμουφλάζ για τους εχθρούς του, που
δύσκολα θα αποφάσιζαν να… καταβροχθίσουν μια πέτρα! Το φυτό αναπρύσσεται
σε ξηρά εδάφη και ως παχύφυτο που είναι αποθηκεύει υγρασία στο σώμα του
έτσι ώστε να μπορεί να επιβιώσει σε συνθήκες απόλυτης ανομβρίας για
μεγάλο χρονικό διάστημα. Ανθίζει από το φθινόπωρο μέχρι τις αρχές του
χειμώνα, ενώ ο χρωματισμός του «πετρώδους» βλαστού λαμβάνει διάφορες
αποχρώσεις ανάλογα με το είδος αλλά και ποικίλα σχέδια.



















perierga.gr

read more "Οι ζωντανές «πέτρες» που ανθίζουν! "

TΑ ΠΙΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟΜΕΝΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

13 μέρη στα οποία έχει καταγραφεί μεγάλη παραφυσική δραστηριότητα...






Gettysburg Battlefield, Πενσιλβάνια, Αμερική
Ως ένα μέρος όπου συνέβη μία από τις πιο αιματηρές μάχες του Αμερικανικού εμφύλιου πολέμου, δεν αποτελεί έκπληξη που αυτό το κομμάτι γης στην Πενσιλβάνια, πιστεύεται πως είναι από τα πιο στοιχειωμένα μέρη στην Αμερική. Φιγούρες φαντασμάτων λέγεται πως περπατάνε στους αγρούς, και επισκέπτες έχουν αναφέρει πως έχουν ακούσει απόκοσμους ήχους μάχης στον αέρα. Είναι επίσης το μέρος όπου καταγράφηκε ένα από τα πιο επιβλητικά video με δραστηριότητα φαντασμάτων ποτέ. Το 2001, ο Τομ Άντεργουντ τράβηξε υλικό από, όπως υποστηρίζει, 13 φαντάσματα καθώς περπατούν ανάμεσα από δέντρα στο Triangular Field.


Δάσος Aokigahara

Αυτό το πυκνό δάσος που βρίσκεται στη σκιά του βουνού Φούτζι, είναι μία από τις πιο ανατριχιαστικές τοποθεσίες και έχει γίνει διάσημο ως το δεύτερο πιο διάσημο μέρος αυτοκτονιών στον κόσμο. Κατά μέσο όρο, 30 άνθρωποι κάθε χρόνο αφαιρούν τη ζωή τους κάτω από το πυκνό φύλλωμα, με το πρόσφατο ετήσιο ρεκόρ να φτάνει τα 100 άτομα το 2010. Οι ντόπιοι παίρνουν μέρος σε μία οδυνηρή ετήσια 'αναζήτηση πτωμάτων' για να βρουν πτώματα και οι αρχές μάλιστα έχουν καταφύγει στην τοποθέτηση πινακίδων σε μία προσπάθεια να κάνουν τα άτομα με τάσεις αυτοκτονίας να αναθεωρήσουν τις πράξεις τους.

Η φήμη του μέρους λέγεται πως οφείλεται στο μυθιστόρημα του 1960, 'Nami no Tō' του Seichō Matsumoto, που τελειώνει με τους δύο εραστές να αφαιρούν τις ζωές τους στο δάσος. Ωστόσο, πριν από αυτό πιστεύεται πως υπήρξε το κέντρο όπου εφαρμόζονταν η αρχαία παράδοση του Ουμπασάτε, που ήθελε τις οικογένειες να αφήνουν τους άρρωστους συγγενείς σε απομακρυσμένες τοποθεσίες να πεθάνουν της πείνας. Τα πνεύματα των θυμάτων αυτής της πρακτικής πιστεύεται πως έχουν στοιχειώσει το δάσος.



Κατακόμβες, Παρίσι, Γαλλία
Ενώ ο πληθυσμός του Παρισιού μεγάλωνε κατά την διάρκεια του 18ου αιώνα, τα νεκροταφεία της πόλης άρχισαν να γεμίζουν και οι αρχές προχώρησαν στο ευρηματικό, αν και κάπως σκληρό, μέτρο να στοιβάζουν πτώματα σ᾽ένα υπόγειο οστεοφυλάκιο, παλιότερα αρχαίο ορυχείο του Παρισιού. Υπολογίζεται πως γύρω στα 6 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν ενταφιαστεί εκεί πέρα. Με τέτοια τεράστια έλλειψη σεβασμού προς τους νεκρούς, δεν είναι παράξενο που οι κατακόμβες θεωρούνται στοιχειωμένες. Επισκέπτες υποστηρίζουν πως τους έχουν αγγίξει αόρατα χέρια, ενώ είχαν την αίσθηση πως τους παρακολουθούσαν. Σε πιο σπάνιες, extreme καταστάσεις, ορισμένοι είχαν breakdowsn υστερίας ή υποστήριξαν πως 'κάποιοι' προσπάθησαν να τους στραγγαλίσουν.


Κάστρο του Εδιμβούργου, Σκωτία

Οι ιστορικοί λιθόστρωτοι δρόμοι και γκρι πέτρινα κτίρια του Εδιμβούργου προκαλούν τόσο έντονα ενθυμητικά καθώς περνάνε τα χρόνια, που δεν αποτελεί έκπληξη που το ηλικίας 900 χρόνων κάστρο της πρωτεύουσας της Σκωτίας, που στέκεται επιβλητικά πάνω από την πόλη στην κορυφή ενός άγριου πέτρινου τοπίου, είναι διάσημο για τα φαντάσματά του. Μάλιστα, κάποιοι θα πουν πως το ίδιο το Εδιμβούργο είναι η πιο στοιχειωμένη πόλη στην Ευρώπη.

Επισκέπτες του κάστρου έχουν αναφέρει πως έχουν δει φαντάσματα αυλητών και ακέφαλους τυμπανιστές, όπως και τα πνεύματα από αιχμάλωτους πολέμου από διάφορους αιώνες. Ορισμένοι υποστηρίζουν πως έχουν δει το φάντασμα ενός σκύλου να περιφέρεται στο νεκροταφείο σκύλων του κάστρου.



Παραλία Τσάνγκι, Σιγκαπούρη

Παρά το γεγονός πως είναι μία μικροσκοπική χώρα, η Σινγκαπούρη λέγεται πως διαθέτει κάτι παραπάνω από μία 'συνηθισμένη' παραφυσική δραστηριότητα. Η παραλία Τσάνγκι, στα ανατολικά της χώρας, υπήρξε ένα χώρος εκτέλεσης από τους Ιάπωνες κατά την σφαγή του Sook Ching τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά την οποία χιλιάδες Κινέζοι βασανίστηκαν και σκοτώθηκαν.

Μάρτυρες έχουν αναφέρει πως έχουν ακούσει μυστηριώδη κλάμματα και ουρλιαχτά, ενώ έχουν δει ακέφαλα πτώματα να περπατάνε στην παραλία. Εκτός από αυτά, το Old Changi Hospital και το Changi Beach House λέγεται πως είναι δύο από τα πιο στοιχειωμένα κτίρια της Ασίας.



East State Penitentiary, Φιλαδέλφια, Πενσιλβανία, Αμερική
Το East State Penitentiary, κάποτε το πιο ακριβό κτίριο στην Αμερική, υπήρξε φυλακή για τους πιο διαβόητους εγκληματίες της Αμερικής, με τα δρακόντεια μέτρα φύλαξής του (το 'Pennsylvania System' ήθελε πολλούς φυλακισμένους να περνούν μεγάλες ποινές σε αυστηρή απομόνωση) να φτάνουν για να τρελαίνουν πολλούς άντρες. Θεωρείται πως είναι ένα από τα πιο στοιχειωμένα κτίρια της Αμερικής και οι επισκέπτες έχουν αναφέρει πως έχουν ακούσει παράξενα κλαψουρίσματα, χαχανητά, και ψιθυριστούς ήχους που έρχονται μέσα από τους τοίχους της φυλακής.


Κάστο Ballygally, κομητεία Άντριμ, Βόρεια Ιρλανδία
Το Κάστρο Ballygally είναι το μοναδικό κάστρο του 17ου αιώνα στην Βόρεια Ιρλανδία που χρησιμοποιείται ακόμα ως κατοικία και, το πιο σημαντικό, θεωρείται ως το πιο στοιχειωμένο κτίριο της Ιρλανδίας. Το πιο διάσημο φάντασμα του κάστρου είναι εκείνο της Lady Isobel Shaw. Ο σύζυγός της πιστεύεται πως άρχισε να της αφαιρεί δόσεις φαγητού ως τιμωρία επειδή δεν μπορούσε να του προσφέρει ένα αγόρι διάδοχο και, αντί να πεθάνει της πείνας, διάλεξε να αφαιρέσει η ίδια τη ζωή της πηδώντας από ένα παράθυρο. Το φάντασμά της λέγεται πως περπατάει στους διαδρόμους το βράδυ και ξυπνάει τους καλεσμένους χτυπώντας στις πόρτες τους, μόνο και μόνο για να εξαφανιστεί μυστηριωδώς μόλις εκείνοι ανοίξουν.


1140 Royal Street, Νέα Ορλεάνη, Αμερική

Η Νέα Ορλεάνη είναι η πιο πολύχρωμη πόλη της Αμερικής, αλλά πιστεύεται πως είναι και η πιο στοιχειωμένη. Απ᾽όλα τα στοιχειωμένα σπίτια στην περιοχή, η έπαυλη French Quarter, κάποτε κατοικία της κοσμικής Ντελφίν ΛαΛαουρί, φέρει την πιο διαβόητη και αποτρόπαια ιστορία.

Η Μαντάμ ΛαΛαουρί και ο άντρας της, Δρ. Λουί ΛαΛαουρί, έζησαν πλουσιοπάροχα στην 1140 Royal Street, έχοντας μετακομίσει εκεί από το 1832. Όπως πολλοί εκείνη την εποχή, οι ΛαΛαουρί είχαν μαύρους σκλάβους, αλλά εκείνοι τους έκαναν να υποφέρουν από τις φριχτές συνθήκες διαβίωσης. Γείτονες ανέφεραν πως άκουγαν ουρλιαχτά και παρατηρούσαν πως υπηρέτες εξαφανίζονταν ξαφνικά και δεν τους έβλεπαν ποτέ ξανά. Όταν μία φωτιά κατέστρεψε το σπίτι το 1834, η κακοποίηση των σκλάβων από τους ΛαΛαουρί αποκαλύφθηκε πλήρως.

Ανακαλύφθηκε πως υπήρχε μία αίθουσα βασανιστηρίων στην σοφίτα, με περισσότερους από μία ντουζίνα σκλάβους είτε να είναι φυλακισμένοι σε κελιά, είτε να είναι δεμένοι σε αυτοσχέδια χειρουργικά τραπέζια. Ανθρώπινα κομμάτια λέγεται πως ήταν διάσπαρτα στο δωμάτια και κεφάλια και όργανα ήταν τοποθετημένα σε κουβάδες. Αυτή η ανατριχιαστική ανακάλυψη εξέπληξε και αηδίασε τη Νέα Ορλεάνη, με τους ΛαΛαουρί να τρέπονται σε φυγή από την πόλη πριν να έρθουν αντιμέτωποι με την δικαιοσύνη.

Έκτοτε, όσοι έχουν επισκεφτεί το σπίτι, κάνουν λόγο, αναμενόμενα, για την εμφάνιση φαντασμάτων. Ένας μαύρος άντρας σε αλυσίδες και ένα μικρό κορίτσι που το μαστίγωσε στην οροφή η Μαντάμ ΛαΛαουρί έχουν παρατηρηθεί πολλές φορές, ενώ έχουν γίνει αναφορές για απόκοσμα ουρλιαχτά και ένα περίεργο, δυσώδες υγρό που εμφανίζεται από το πουθενά.



Στρατιωτική Ακαδημία των Φιλιππίνων, Μπαγκούιο, Φιλιππίνες
Αυτή η ενεργή σήμερα στρατιωτική ακαδημία στο Μπαγκούιο στις Φιλιππίνες λέγεται πως είναι το σπίτι ενός μεγάλου αριθμού φαντασμάτων, που πιστεύεται πως είναι τα πνέυματα εκείνων που σκοτώθηκαν από τους Ιάπωνες κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν και είχαν κατακτήσει τη χώρα. Οι επισκέπτες αναφέρουν πως έχουν ακούσει απόκοσμους ήχους από μπότες να βηματίζουν στο χώρο της παρέλασης, ενώ άλλοι έχουν δει ένα φάντασμα ντυμένο με πλήρη στρατιωτικά παράσημα, το αποκεφαλισμένο πνεύμα ενός ιερέα και μία γυναίκα ντυμένης εξ ολοκλήρου στα άσπρα να περιφέρεται στο κτίριο.


Κολοσσαίο, Ρώμη, Ιταλία

Το Κολοσσαίο της Ρώμης δεν είναι μόνο ένα από τα πιο μυθικά αρχαία κτίσματα στον κόσμο, αλλά πιστεύεται πως είναι ένα και από τα πιο στοιχειωμένα. Η δίψα για αίμα του Ιούλιου Καίσαρα σήμαινε πως οι πολιτικοί κρατούμενοι ήταν αναγκασμένοι να πολεμούν μέχρι θανάτου με τρομερά θηρία στην βαθυκόκκινη άμμο της αρένας.

Στις κοιλότητες κάτω από το Κολοσσαίο που πλέον έχουν έρθει στο φως, οι tour guides, οι άνθρωποι ασφαλείας και οι επισκέπτες έχουν να λένε για κρύα ρεύματα αέρα, για χέρια που τους έχουν αγγίξει ή σπρώξει, για ήχους σπαθιών που χτυπούν μεταξύ τους και για απόκοσμους βρυχηθμούς λιονταριών. Σε άλλα σημεία, μία εικόνα που έχουν δει πολλοί εκεί είναι εκείνη ενός Ρωμαίου στρατιώτη που φυλάει σκοπιά, με τον ουρανό της νύχτας να του δημιουργεί μία τρομακτική σιλουέτα.



RMS Queen Mary, Long Beach, Καλιφόρνια, Αμερική

Το πρώην κρουαζιερόπλοιο της Cunard σαλπάρισε στην Γλασκόβη το 1936 και μετάφερε επιφανείς επιβάτες, ανάμεσά τους ο Γουίνστον Τσόρτσιλ και η Βρετανική Βασιλική Οικογένεια, όμως αφού αποσύρθηκε το 1968 έχει αγκυροβολήσει μόνιμα στο Long Beach της Καλιφόρνια, όπου λειτουργεί ως μουσείο και τουριστική ατραξιόν από το 1971.

Είναι επίσης ένα μέρος μεγάλης παραφυσικής δραστηριότητας και ο κυνηγός φαντασμάτων Πίτερ Τζέιμς έχει αναγνωρίσει πάνω από 150 οντότητες στα καταστρώματα του πλοίου. Αυτά περιλαμβάνουν το φάντασμα ενός άντρα που τον συνέντριψε η πόρτα 13 στο μηχανοστάσιο, μία γυναίκα ντυμένη με μαγιό του 1930 που παραμονεύει στην πισίνα του πλοίου και χορευτές φαντάσματα και μυστηριώδη μουσική από το μέρος όπου εκεί ήταν το σαλόνι της Πρώτης Θέσης.



Screaming Tunnel, Καταρράκτες του Νιαγάρα, Καναδάς

Εκ πρώτης όψεως κανείς δεν θα περίμενε αυτός ο μαγικός τουριστικός παράδεισος, με τους εκκωφαντινούς τόνους νερού, να είναι το σπίτι φαντασμάτων. Όμως, εάν πρόκειται να ψάξετε λίγο πιο βαθιά στο περιβάλλον του Νιαγάρα, μπορεί και να συναντήσετε το αποκαλούμενο 'Screaming Tunnel', που βρίσκεται στο βορειοδυτικό σημείο του αξιοθέατου του Οντάριο.

Το τούνελ χτίστηκε από την Grand Trunk Railroad στις αρχές του 1900 ως το μέρος ενός μεγαλύτερου σιδηροδρομικού project που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Υπάρχουν πολλές παραλλαγές στο τραπέζι για το τι οδήγησε στην διαμόρφωση του μύθου, αλλά όλες τους καταλήγουν σ' ένα τρομαγμένο νεαρό κορίτσι που κάηκε μέχρι θανάτου μέσα στο τούνελ. Η ιστορία λέει πως εάν ανάψεις ένα σπίρτο τη νύχτα, ο ήχος ενός κοριτσιού που ουρλιάζει θα σε περιβάλλει και η φλόγα σου θα σβήσει ξαφνικά.



Raynham Hall, Νόρφολκ, Αγγλία

Αυτό το αγροτόσπιτο στην ανατολική Αγγλία είναι το μέρος που τραβήχθηκε μία από τις διάσημες φωτογραφίες ενός φαντάσματος στην ιστορία. Η εικόνα δείχνει μία μυστηριώδη λευκή φιγούρα, γνωστή ως 'Little Brown Lady of Raynham', να κατεβαίνει τις σκάλες. Η 'Brown Lady' πιστεύεται πως είναι η Ντόροθι, η γυναίκα του Τσάρλς Τάουνσεντ, κάποτε ιδιοκτήτη του σπιτιού.

Ο μύθος λέει πως την κλείδωσε στο σπίτι ο έξαλλος σύζυγός της όταν ανακάλυψε πως είχε διαπράξει μοιχεία και της απαγόρεψε να βλέπει μέχρι και τα παιδιά της. Στο λυκόφως, η 'Dolly' λέγεται πως στοιχειώνει την φτιαγμένη από βελανιδιά σκάλα, ένα φάντασμα που έχει αποτυπωθεί από φωτογράφους του περιοδικού Country Life στην περίφημη φωτογραφία του 1936.

read more "TΑ ΠΙΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟΜΕΝΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ"

Ο βρυκόλακας των Παξών

Στις 5 του μηνός διερχόμενος ο διευθυντής της Παξινής εφημερίδας «Παξοί» κ. Χαρ. Μιτσιάλης γεννημένος στο χωριό Μποϊκάτικα Γαίου, φιλοξενήθηκε από τον κ. Ιωάννη Σ. Μπογδάνου του οποίου η σύζυγος του Μαρία δέχθηκε να του δείξει το απέναντι από το σπίτι τους ερειπωμένο οίκημα του θρυλικού βρικόλακα των Παξών Γεωργάκη της Αντονέλλας. Επιπλέον του έδειξε και τρία μεγάλα πλατυκέφαλα καρφιά τα οποία πήρε κάτω από το κατώφλι της πόρτας του σπιτιού. Αυτά είναι τα καρφιά τα οποία σύμφωνα με την παράδοση κάποιος Σκλαβούνος, υπάλληλος της Ενετικής Κυβέρνησης, κάρφωσε τον βρικόλακα στο επάνω μέρος της πόρτας.

Με την ευκαιρία αυτή οι «Παξοί» δημοσίευσαν την ιστορία του Γιωργάκη της Αντονέλλας η οποία έχει ως εξής : Το έτος 1603 ήρθε στους Παξούς ένας Βενετσιάνος τραβαδούρος και πήγε στην τότε πρωτεύουσα, το σημερινό χωριουδάκι Κουκούλια. Εκεί έμεινε στο σπίτι του Καπετάν Δουφλή ο οποίος τον περιποιήθηκε τόσο πολύ ώστε ο Βενετσιάνος ενέργησε στην κυβέρνησή του να του παραχωρηθεί το μισό από τις εισπράξεις του τελωνείου και των άλλων δημόσιων εσόδων.

Κατά το Ενετικό σύστημα της εποχής εκείνης, τέτοιοι ενοικιαστές είχαν δικτατορικά δικαιώματα. Όταν έπιαναν κάποιο λαθρέμπορο είχαν πάνω του δικαίωμα ζωής και θανάτου. Λεγόταν τότε λοιπόν ότι ένας από τους απογόνους του Δουφλή, συνεχίζοντας το έργο των πατέρων του της ενοικίασης δηλαδή των δημοσίων εσόδων, έπιασε μια μέρα ένα καΐκι με λαθρεμπόριο. Πλοίαρχός του ήταν ένα από ομορφότερα παλικάρια του νησιού, ο Μπόικος. Ο σκληρός απόγονος του Δουφλή δεν δίστασε καθόλου. Διέταξε και του κόψανε για τιμωρία και τα δύο χέρια. Σε λίγη ώρα από τους φρικτούς πόνους και την αιμορραγία το παλικάρι ξεψύχησε.

Ο γιος του Μπόικου λεγότανε Γιωργάκης και ήταν μόλις δέκα χρονών όταν ορφάνεψε με τον τρόπο που διηγηθήκαμε. Η μητέρα του Αντονέλλα, η χήρα του Μπόικου, νέα ακόμα και πολύ όμορφη, αγάπησε τρελά έναν ναυτικό και του παραδόθηκε λίγο καιρό μετά τον τραγικό θάνατο του άντρα της. Ο ναυτικός αυτός όμως ενώ είχε υποσχεθεί να την παντρευτεί, διαρκώς ανέβαλλε το γάμο βρίσκοντας εμπόδιο την ύπαρξη του παιδιού που κληρονομούσε την πατρική του περιουσία. Τέλος της δήλωσε καθαρά πως δεν θα την πάρει αν δεν του δώσει προίκα όλα τα κτήματα που άφησε ο Μπόικος.

Από την μέρα εκείνη η Αντονέλλα έβαλε σκοπό να εξαφανίσει το παιδί της. Δεν υπήρξε βάσανο, στέρηση, κακομεταχείριση που να μην έκανε του Γιωργάκη. Η σκληρή μητέρα θα μπορούσε βέβαια να το σκοτώσει μια και καλή, φαίνεται όμως πως οι συγγενείς του άντρα της την είχαν καταστήσει υπεύθυνη για τον θάνατό του. Όλα όμως τα μαρτύρια και τα βάσανα που του έκανε η μάνα του απεναντίας τον δυνάμωναν. Ο καιρός περνούσε και η Αντονέλλα που φημιζόταν άλλοτε για την καλλονή της, έβλεπε τα νιάτα της να μαραίνονται και τον εραστή της να μην θέλει τον γάμο. Και τότε αποφάσισε να πνίξει με τα ίδια της τα χέρια τον γιο της. Αλλά ο Γιωργάκης δεν ήταν πια μικρός. Είχε πατήσει τα δεκαπέντε. Και είχε κληρονομήσει τη δυνατή κράση του πατέρα του, θέληση και ατσαλένια μπράτσα.

Η μητέρα του τον είχε καταδικάσει να κοιμάται στο αχούρι μαζί με τα γουρούνια. Μια χειμωνιάτικη νύχτα λοιπόν ακούει ελαφρό θόρυβο. Κατάλαβε ότι κάποιος μπήκε αλλά δεν σάλεψε. Ξαφνικά μέσα στο σκοτάδι νιώθει δύο χέρια να ζητούν ψαχουλευτά το λαιμό του. Πετάγεται πάνω, αρπάζει ένα ξύλο και χτυπά τη μάνα του στο κεφάλι. Ο Γιωργάκης άνοιξε τη πόρτα και χάθηκε στο σκοτάδι, κατέβηκε στο λιμάνι του Γαίου και κρύφτηκε στο αμπάρι ενός εκεί αραγμένου καραβιού που την άλλη μέρα έφευγε για Αυλώνα. Αν και μπορούσε να δικαιολογήσει πολύ καλά την πράξη του, κατάλαβε ότι το να σηκώσει χέρι στη μάνα του θεωρούνταν στο νησί κακούργημα που δεν θα του το συγχωρούσε κανείς.

Μόλις έφτασε στην Ήπειρο έγινε υπηρέτης σ’ ένα κτηματία πλούσιο αλλά φιλάργυρο. Τα βάσανα του Γιωργάκη συνεχίστηκαν εδώ. Όλη τη μέρα δούλευε στα χωράφια του αφεντικού του και δεν είχε για τροφή παρά κριθαρένιο ψωμί και λίγες ελιές. Το βράδυ κοιμόταν σ’ ένα αχυρώνα και το πρωί πάλι στη δουλειά. Πέντε χρόνια βάσταξε η σκληρή αυτή ζωή και μια μέρα ο Γιωργάκης αρρώστησε με πυρετό. Γρήγορα φάνηκαν σπυριά στο κορμί του. Γιατρός δεν υπήρχε στο χωριό εκείνο αλλά το αφεντικό του κατάλαβε αμέσως ότι η αρρώστια του υπηρέτη του ήταν αραποβλογιά και τρόμαξε. Το χωριό αναστατώθηκε και τον ανάγκασαν να φύγει από το χωριό, τον έδιωξαν σαν τον σκύλο. Ο δύστυχος Γιωργάκης κυνηγημένος, πεινασμένος και αξιολύπητος κατέφυγε σε μια μικρή σπηλιά καταρώμενος τα πάντα και εκεί με φοβερά βάσανα στερήσεις και πόνους πέθανε.

Το φάντασμά του τότε έγινε τύραννος και βασανιστής της μάνας του. Όπου πήγαινε η Αντονέλλα έβλεπε μπροστά της το φάντασμα να την κοιτάζει απειλητικά και εξαγριωμένα. Την νύχτα το άκουγε να γυρίζει γύρω από το σπίτι της, να μουγκρίζει, να της χτυπά την πόρτα, να τρέχει στα κεραμίδια, να της μετράει τα βάσανα που τράβηξε εξαιτίας της και να την καταριέται. Μέρες και νύχτες περνούσαν χωρίς η σκληρή μάνα να μπορέσει να κοιμηθεί. Οι πιο στενοί της συγγενείς θέλησαν να την πάρουν στο σπίτι τους, αλλά την άλλη μέρα αναγκάστηκαν να την διώξουν γιατί όλη νύχτα το σπίτι τους κουνιότανε σαν από σεισμό και έξω ο βρικόλακας μούγκριζε λες και σηκώθηκε κάποιος σίφουνας.

Με τον καιρό ο βρικόλακας άπλωσε τα κατορθώματά του σε όλο το νησί. Τρομαγμένοι οι Παξινοί άκουγαν μουγκρίσματα, κατάρες, χτυπήματα στις πόρτες τους, τρεχάματα στις στέγες τους, ξεριζώματα δέντρων. Η κατάσταση αυτή έκανε άνω κάτω όλο το νησί. Δεν μπορούσαν να ησυχάσουν οι άνθρωποι. Αποφάσισαν να επικαλεστούν τη βοήθεια του Θεού. Μαζεύτηκαν όλοι οι παπάδες του χωριού και αφού πρωτύτερα διετάχθη γενική νηστεία τριών ημερών, τέλεσαν τη θεία λειτουργία και έπειτα μεγάλο αγιασμό. Στη συνέχεια όλοι οι κάτοικοι, με τους παπάδες, τα εξαπτέρυγα, και τις ιερές εικόνες, διέτρεξαν όλο το νησί ραντίζοντας και στήνοντας στα σταυροδρόμια πέτρινους σταυρούς μερικοί από τους οποίους σώζονται ακόμη. Συγχρόνως κάποιος Σκλαβούνος υπάλληλος της Ενετικής κυβέρνησης στους Παξούς κάρφωσε στο πάνω μέρος του σπιτιού του βρικόλακα τρία πλατυκέφαλα καρφιά και διαβεβαίωσε τους κατοίκους ότι μόνο ύστερα από εκατό χρόνια θα μπορούσε ο βρικόλακας να ξαναφανεί στο νησί. Έτσι έπαψε το κακό γιατί από εκείνη τη μέρα ο πολυβασανισμένος Γιωργάκης δεν έδωσε σημείο παρουσίας.

Τα καρφιά που καρφώθηκαν στη πόρτα σώζονταν στη πόρτα του σπιτιού μέχρι τα 1805 και πολλοί περίμεναν με αγωνία ότι με το πέσιμό τους θα ξαναγύριζε ο βρικόλακας στο νησί. Τα καρφιά έπεσαν αλλά ο βρικόλακας δεν φάνηκε πουθενά. Για την Αντονέλλα, την σκληρή αυτή μητέρα, η παράδοση λέει ότι εγκαταλείφτηκε οριστικά από τον εραστή της και κυνηγημένη νύχτα και μέρα από το φάντασμα του παιδιού της στο τέλος τρελάθηκε. Και τρελή με σχισμένα ρούχα έτρεχε στα βουνά και στα περιγιάλια των Παξών σε ελεεινή και τρισάθλια κατάσταση ώσπου μια μέρα έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε.

Πηγή: Ψυχικαί έρευναι, Έτος 9ο, Τεύχος 10ο, Τόμος 9ος, Οκτώβριος 1933 σελ. 151-154

read more "Ο βρυκόλακας των Παξών "

Ιστορίες για τον πύργο του διαβόλου, του πρώτου μνημείου των Η.Π.Α!

Ο πύργος του διαβόλου είναι ένας μονολιθικός πυριγενής ηφαιστειογενής λαιμός που βρίσκεται στους μαύρους λόφους κοντά στο Hulett και Sundance στο Crook County, βορειοανατολικά του Wyoming, πάνω από τον ποταμό Belle Fourche. Έχει ύψος 386 μέτρα πάνω από το έδαφος και η κορυφή είναι στα 1.558 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Ο πύργος του διαβόλου ήταν το πρώτο Εθνικό Μνημείο που δηλώθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και ιδρύθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1906, από τον Πρόεδρο Theodore Roosevelt.

Πρόκειται για έναν φυσικό σχηματισμό που μοιάζει με τον απολιθωμένο κορμό ενός δέντρου και το ύψος του είναι 390 μέτρα- ελάχιστα μικρότερο από εκείνο του Empire State Building, του μέχρι πριν από κάποια χρόνια ψηλότερου κτηρίου στον κόσμο- πάνω από την κοιλάδα του ποταμού Belle Fourche. Στην κορυφή του υπάρχει ένα πλάτωμα έκτασης 6 στρεμμάτων

Η έκταση του μνημείου περικλείει 1.347 στρέμματα (5,45 km2). Τα τελευταία χρόνια, περίπου το 1% των 400.000 επισκεπτών ετησίως κάνουν αναρρίχηση κυρίως μέσω των παραδοσιακών τεχνικών αναρρίχησης.

Οι ινδιάνικοι μύθοι λένε ότι 7 αδελφές της φυλής των Σιού που μάζευαν τα λουλούδια κυνηγήθηκαν από μια αρκούδα. Τότε το Μεγάλο Πεύμα τις λυπήθηκε και αύξησε το έδαφος που έγινε πύργος προστασίας και μπήκαν μέσα. Η αρκούδα προσπάθησε να αναρριχηθεί στο βράχο, αλλά έπεσε μακριά, τα δε κορίτσια αναλήφθησαν στον ουρανό. Οι Ινδιάνοι λένε πως αυτά τα σημάδια στις πλευρές του λόφου είναι τα αποτυπώματα της αρκούδας' επίσης λένε ότι οι πρόγονοι τους κοιτούσαν στον ουρανό και τα έβλεπαν.

Όπως και να έχει πάνω απο τον Πύργο του Διαβόλου, στον ουρανό εμφανίζονται 7Πλειάδες -για τιις οποίες μαθαίνουμε από την Ελληνική Μυθολογία ότι πως ήταν επτά αδελφές, γι΄ αυτό και τις αποκαλούν και «Εφτάστερο» ή«Εξάστερο» (η Μερόπη είναι δυσδιάκριτη), από όπου και ο λαϊκός στίχος από τα «Εκατολόγια της Αγάπης»:

"Έξι άστρα σέρνει η Πούλια" - τις οποίες 6 μπορούσαν να δουν με γυμνό μάτι αλλά την 7η μόνο με τηλεσκόπιο....

read more "Ιστορίες για τον πύργο του διαβόλου, του πρώτου μνημείου των Η.Π.Α!"

Κυνοκέφαλοι και Λυκάνθρωποι

Ιστορικοί και συγγραφείς της αρχαίας ελληνικής γραμματείας αναφέρονταν συχνά σε παράξενα πλάσματα με σώμα ανθρώπου και πρόσωπο σκύλου. Αργότερα η παράδοση αυτή πέρασε στην ανατολική χριστιανική βιβλιογραφία και εικονογραφία, για να επηρεάσει τους μετέπειτα αιώνες και τη δυτική παράδοση. Από πού προέκυψαν όμως οι ιστορίες για τους κυνόμορφους και ποια είναι η σύνδεση τους με τις περισσότερο σύγχρονες αφηγήσεις για τους λυκανθρώπους;

Ζωόμορφα πλάσματα μπορεί να συναντήσει κανείς σε όλες τις αρχαίες παραδόσεις του κόσμου. Από την Αίγυπτο και την Ελλάδα, μέχρι τους πολιτισμούς της Μ. Ανατολής και της Ινδίας, η απεικόνιση ανθρώπων με χαρακτηριστικά ζώου, αλλά και η πίστη σύμφωνα με την οποία μια τέτοια μεταμόρφωση ήταν εφικτή, είχε τις ρίζες της στην επιθυμία του ανθρώπου να μεγιστοποιήσει τις φυσικές του δυνατότητες, όπως για παράδειγμα την ταχύτητα, την δύναμη, την ακοή, την όσφρηση κ.ο.κ.

Ξεκινώντας από τον κυνοκέφαλο θεό Ανουβι των Αιγυπτίων, τον Αρκά βασιλιά Λυκάονα και τους μυθικούς Κυνοκέφαλους της «Φυλλάδας του Μεγάλου Αλέξανδρου» και περνώντας στον Αγιο Χριστόφορο της χριστιανικής παράδοσης έως και τους θρύλους των λυκανθρώπων της Ευρώπης του Μεσαίωνα, οφείλουμε να αναζητήσουμε τον συμβολισμό πίσω από την ανάγκη του ανθρώπου να μιλήσει για τέτοιου είδους πλάσματα.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το γεγονός πως πλήθος συγγραφέων που υποστήριξαν τη θεωρία των αρχαίων αστροναυτών, εμπνεύστηκαν από αυτού του είδους τις αρχαίες παραδόσεις και μίλησαν για υπαρκτά όντα, τα οποία προέκυψαν μέσω βιολογικών πειραμάτων εξωγήινων πολιτισμών που επισκέφτηκαν τον πλανήτη μας!

Οι κυνοκέφαλοι της θρησκείας και της φαντασίας 

Η ζωομορφία ήταν ευρέως διαδεδομένη στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία, από το ιερό πάνθεον της οποίας δεν έλειπε και ο κυνοκέφαλος θεός Ανουβις. Ηταν ο θεός των νεκρών, φύλακας και υπεύθυνος για τις πόρτες του κάτω κόσμου και απεικονιζόταν από τους αρχαίους Αιγύπτιους ως άνθρωπος με κεφάλι σκύλου ή και τσακαλιού. Για το λόγο αυτό η μητρόπολη της λατρείας του είχε ονομαστεί Κυνόπολις. Οι αρχαίοι Έλληνες τον παρομοίαζαν με τον ψυχοπομπό Ερμή, αν και η κυνοκέφαλη μορφή του δεν πέρασε στην αρχαιοελληνική λατρεία.

Στην ελληνική μυθολογία υπήρξαν κάποιες αναφορές σε σκυλόμορφα πλάσματα. Οι Δωριείς συσχέτιζαν τον τρικέφαλο σκύλο του Άδη, τον Κέρβερο, με τον Αιγύπτιο Άνουβι. Παραλληλα πίστευαν ότι ο μυθικός σκύλος-φύλακας του κάτω κόσμου ήταν μια άλλη εκδοχή της θεάς του θανάτου Εκάτης. Η θεά Εκάτη, απεικονιζόταν σε ορισμένες περιπτώσεις σαν σκύλα, καθώς υποτίθεται πως έτρωγε τις σάρκες των νεκρών και αλυχτούσε υπό το φως του φεγγαριού. Αξίζει να αναφέρουμε πως η Εκάτη συνδεόταν αστρολογικά και με τον αστερισμό του Μικρού Κυνός.

Σε κυνοκέφαλους αναφέρονται και συγγραφείς όπως ο Ησίοδος και ο Αισχύλος, αλλά και άλλοι γεωγράφοι που μιλούν για τα παράξενα πλάσματα με το ανθρώπινο σώμα και το σκυλίσιο κεφάλι που συνάντησαν σε εκστρατείες τους ήρωες όπως ο Ηρακλής, ο Περσέας και ο Θησέας.

Στα βυζαντινά χρόνια, ο Φώτιος (πατριάρχης την περίοδο 857-867 μ.Χ), αναπαρήγαγε στη «Μυριόβιβλό» του εδάφια από το έργο «Ινδικά» του Κτησία (5ος-4ος προχριστιανικός αιώνας). Εκεί αναφέρεται πως «στις όχθες του Ινδού ποταμού ζουν άνθρωποι που έχουν κεφάλι σκύλου, φορούν ρούχα από δέρμα ζώων, γαυγίζουν σαν σκυλιά αντί να μιλάνε και είναι μαύροι με κοφτερά δόντια. Οι Ινδοί τους αποκαλούν «Καλύστριους» που σημαίνει «κυνοκέφαλοι» και το έθνος τους αριθμει περίπου 120.000 άτομα». Υστεροι μελετητές, όπως ο C. Lassen και ο Δ.Κ. Βελισσαρόπουλος, υποστηρίζουν πως ο συγγραφέας των «Ινδικών», αναφέρεται σε γηγενείς πληθυσμούς της Ινδίας που απομονωμένοι στα βουνά, εξέτρεφαν κοπάδια και είχαν ποιμενικά σκυλιά μεγάλου μεγέθους. 

Οι Ινδοί τους περιφρονούσαν και για αυτό το λόγο τους είχαν αποδώσει την ονομασία «Καλύστριοι».
Ακόμα μια μυθιστορηματική αναφορά για κυνοκέφαλους παρουσιάζεται στο έργο του Ψευδοκαλλισθένη «Το μυθιστόρημα του Αλέξανδρου» ή αλλιώς «Η Φυλλάδα του Μεγάλου Αλέξανδρου» που θεωρείται και το πρώτο μυθιστόρημα του δυτικού κόσμου. Ο συγγραφέας με το ψευδώνυμο Ψευδοκαλλισθένης, βασίστηκε στον Καλλισθένη από την Ολυνθο (τον ιστοριογράφο που ακολουθούσε τον Αλέξανδρο στις εκστρατείες του) και δημιούργησε το λογοτεχνικό του έργο το 300 μ.Χ. μπλέκοντας την ιστορία με το φανταστικό. 

Σύμφωνα με το μυθιστόρημά του, ο Αλέξανδρος συνάντησε στις Ινδίες τους «Σκυλοκέφαλους», που είχαν σώμα ανθρώπου και κεφάλι σκύλου, ανθρώπινη μιλιά, αλλά και σκυλίσιο βάδισμα. Να σημειώσουμε εδώ πως αντίστοιχος μύθος υπάρχει και στις παραδόσεις άλλων χωρών, όπως στη Ρουμανία, που λέγεται πως ο Αλέξανδρος συνάντησε τους Κυνοκέφαλους και συμμάχησε μαζί τους αναθέτοντάς τους την φύλαξη του βασιλιά Πώρου, τον οποίον προηγουμένως είχε φυλακίσει μετά τις μάχες στην Ινδία. Αξίζει να αναφέρουμε ότι παρόμοιες δοξασίες εντοπίζονται και στην αραβική φιλολογία, γεγονός που είναι πολύ πιθανόν να έπαιξαν το ρόλο τους και στην περίπτωση του Αλεξάνδρου.

Τους επόμενους αιώνες, η ενσωμάτωση αρκετών παγανιστικών στοιχείων στον χριστιανισμό, επέφερε την επανεμφάνιση των δοξασιών για κυνοκέφαλα πλάσματα, αυτή τη φορά μέσα από ένα άλλο πρίσμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο άγιος Χριστόφορος της χριστιανικής ορθόδοξης εκκλησίας, που απεικονίζεται σε ορισμένες περιπτώσεις με κεφάλι σκύλου. Στο νεκροταφείο του χωριού Αντρώνι Ηλείας, υπάρχει μέχρι και σήμερα το βυζαντινό εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων, μέσα στο οποίο ο επισκέπτης μπορεί να δει την εικόνα του «Αγίου Σκύλου», ή αλλιώς του Αγίου Χριστόφορου του Ρέπροβου. Ο π. Γ. Μεταλληνός αναφέρει μία εκδοχή από την ανατολή, σύμφωνα με την οποία ο Ρέπροβος καταγόταν από μια φυλή άγριων ανθρωποφάγων. Οταν πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Ρωμαίους, ασπάστηκε το χριστιανισμό στην Αντιόχεια, όπου στάλθηκε, και στη συνέχει μαρτύρησε. 

Η δυτική εκδοχή είναι πως ο κυνοκέφαλος Ρέπροβος ήταν ένας γίγαντας που αναλάμβανε να περνάει με ασφάλεια τους ταξιδιώτες από ένα άγριο ποτάμι. Κάποια μέρα πέρασε από εκεί ο Ιησούς, που βρισκόταν ακόμα σε μικρή ηλικία. Εκτοτε ο ίδιος μετονομάστηκε σε Χριστόφορος και έγινε χριστιανός. Παρ’ όλα αυτά οι μεταβυζαντινές απεικονίσεις του αγίου τον δείχνουν χωρίς το σκυλίσιο κεφάλι του, γεγονός που καταδεικνύει ότι η σύγχρονη εκκλησία κάποια στιγμή προσπάθησε να απαγκιστρωθεί από τις αρχαίες παγανιστικές παραδόσεις. Υπάρχει όμως και η άποψη του καθηγητή Χαράλαμπου Χοτζάκογλου, καθηγητή στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, σύμφωνα με την οποία η απεικόνιση του αγίου Χριστόφορου ως κυνοκέφαλου, οφείλεται στο ότι οι πρώτοι χριστιανοί συγγραφείς εκτιμούσαν ιδιαίτερα τα έργα του Στράβωνα, του Γάιου Πλίνιου του Πρεσβύτερου, του Ρούφου Αβηινού και άλλων ιστορικών και γεωγράφων, οι οποίοι αναφέρονταν στα θηριώδη σκυλόμορφα πλάσματα που ζούσαν στην Ινδία.

Παράλληλα, κάποιοι άλλοι ιστορικοί συσχετίζουν την δυτική εκδοχή του Αγίου με τον κυνοκέφαλο Ανουβι, που μετέφερε στους ώμους του τον θεό Ώρο για να τον περάσει από το Νείλο.Πρόδρομοι των λυκανθρώπων;
Τα ανθρωπόμορφα πλάσματα με κεφάλι σκύλου αναφέρονται συχνά σε κείμενα της μεσαιωνικής λογοτεχνίας αντιπροσωπεύοντας την μαγεία, κυρίως τη μαύρη, την βαρβαρότητα, την κτηνώδη συμπεριφορά και το κακό. Διατήρησαν τα περισσότερα στοιχεία των μυστηριακών θρύλων της Ανατολής και τα ενσωμάτωσαν στην περιέργεια που χαρακτήριζε τις αναζητήσεις της μεσαιωνικής Ευρώπης, όπως αναφέρει στα έργα του ο Ισίδωρος της Σεβίλλης και άλλοι ιστορικοί.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ομοιότητα που των κυνοκέφαλων πλασμάτων της αρχαιότητας με την παράδοση των λυκανθρώπων. Αλλωστε οι μύθοι για τους τελευταίους, που είναι από τους αρχαιότερους της Ευρώπης, φαίνεται κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα να μπλέκονται σε αρκετά σημεία με τις παραδόσεις των κυνοκέφαλων.

Ο πρώτος μυθολογικά λυκάνθρωπος που συναντά ο επίδοξος ερευνητής προέρχεται από την ελληνική μυθολογία και ήταν ο Λυκάοντας από την Αρκαδία. Στην προσπάθειά του να κοροϊδέψει το Δία, προκάλεσε την οργή του πατέρα των Θεών που ξέσπασε μεταμορφώνοντας τον ίδιο αλλά και τους γιους του σε λύκους. Την ιστορία αυτή μεταφέρουν ο ιστορικός Απολλόδωρος ο Αθηναίος, αλλά και ο Παυσανίας στα Αρκαδικά. Σύμφωνα με το λεξικό Αρχαίας Ελληνικής του Ι. Σταματάκου, το λήμα Λύκη σήμαινε το φως και άρα ο λυκάνθρωπος δεν ήταν παρά ο μύστης, ο κάτοχος του φωτός και της γνώσης, που συμμετείχε στις τελετές που γίνονταν προς τιμήν του αστέρα Σείριου, του αστερισμού του Κυνός.

Ομως η έξαρση του αριθμού των θρύλων που αφορούν τους λυκανθρώπους παρατηρήθηκε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Η μορφή και η απόχρωση που δόθηκε τότε ήταν πολύ διαφορετική από την αρχική έννοια που έφερε η λέξη λυκάνθρωπος στην αρχαία Ελλάδα. Τέτοιου είδους μύθοι αναπτύχθηκαν κυρίως στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη. Αυτοί ήθελαν τους λυκανθρώπους να αποτελούν κοινούς ανθρώπους μου μεταμορφώνονταν σε μοχθηρά πλάσματα κατά τη διάρκεια της νύχτας με πανσέληνο. Προκειμένου μάλιστα να ολοκληρωθεί η μεταμόρφωση, έπρεπε να καταναλώσουν ανθρώπινο κρέας, κάτι που ταύτιζε τη λυκανθρωπία με το θάνατο και το κακό και τους φερόμενους ως λυκανθρώπους, με την μαύρη μαγεία και εν τέλει το διάβολο.

Για τις αναφορές και τις κατά τόπους πεποιθήσεις για τους λυκανθρώπους έχουν μέχρι σήμερα δοθεί αρκετές πιθανές εξηγήσεις. Μια από αυτές ίσως να πηγάζει από το φόβο και τον παράδοξο σεβασμό που από την εποχή των πρωτόγονων έτρεφαν οι άνθρωποι για τον λύκο. Ας μην ξεχνάμε ότι για αιώνες αποτέλεσε τον κυριότερο εχθρό τους κατά τη διάρκεια του κυνηγιού, ενώ η δυνατότητά του να λειτουργεί αποτελεσματικά μέσα σε μια αγέλη (αν και κατά βάση μοναχικό ζώο) προκαλούσε δέος.

read more "Κυνοκέφαλοι και Λυκάνθρωποι"

Τρόμος στη Σερβία: Το βαμπίρ Σάβα Σαβάνοβιτς

Το τοπικό συμβούλιο της κοινότητας Μπάγινα Μπάστα στη δυτική Σερβία ήταν σαφές στην προειδοποίηση για τη δημόσια υγεία που εξέδωσε: το βαμπίρ Σάβα Σαβάνοβιτς κυκλοφορεί ελεύθερο στην περιοχή.



Η επίσημη ανακοίνωση των τοπικών αρχών εκδόθηκε όταν κατέρρευσε ο παλιός νερόμυλος, για τον οποίο λέγεται ότι ήταν η κατοικία του πιο διάσημου βαμπίρ της Σερβίας, του Σάβα Σαβάνοβιτς.

Σύμφωνα με το θρύλο, ο Σάβα Σαβάνοβιτς ζούσε στον μύλο αυτό, στις όχθες του ποταμού Rogacica και ρούφαγε το αίμα από όποιον πήγαινε στο μύλο για να αλέσει στάρι.

Ο παλιός νερόμυλος πέρασε στην ιδιοκτησία της οικογένειας Γιάγκοντιτς, όμως τον άφησαν να ερειπωθεί γιατί τρομοκρατούνταν μόνο στη σκέψη να τον πλησιάσουν. Πίστευαν ότι οι εργασίες συντήρησης θα ξυπνούσαν το βαμπίρ. Έτσι, ο μύλος κατέρρευσε.

Μόλις έγινε γνωστό το γεγονός, άρχισαν να διαδίδονται φήμες ότι ο Σάβα Σαβάνοβιτς είχε ξυπνήσει και κυκλοφορούσε ξανά στην περιοχή.

Ο δήμαρχος Miodrag Vujetic παραδέχτηκε: «Οι άνθρωποι ανησυχούν, όλοι ξέρουν το θρύλο του βαμπίρ και η σκέψη ότι τώρα ψάχνει για νέα κατοικία και πιθανά θύματα μας έχει τρομοκρατήσει. Είμαστε όλοι φοβισμένοι».

Ως συνέπεια του ομαδικού φόβου αυξήθηκαν κατακόρυφα οι πωλήσεις σκόρδου στην περιοχή.

newsbomb.gr

read more "Τρόμος στη Σερβία: Το βαμπίρ Σάβα Σαβάνοβιτς"

Gigas Codex - Η Βίβλος του Διαβόλου

Gigas Codex - Η Βίβλος του Διαβόλου

Η εθνική βιβλιοθήκη της Στοκχόλμης στη Σουηδία έχει κάθε λόγο να θεωρείται μία από τις πιο διάσημες βιβλιοθήκες παγκοσμίως.

Σε μία ειδικά κλιματιζόμενη αίθουσα, φιλοξενεί ένα βιβλίο που όμοιό του δεν υπάρχει στον κόσμο, τον Codex Gigas ή αλλιώς το Giant Book που είναι γνωστό και με το όνομα η «Βίβλος του διαβόλου».

Δείτε το ανατριχιαστικό ντοκιμαντέρ - τα σχόλια δικά σας ....

read more "Gigas Codex - Η Βίβλος του Διαβόλου"

Μυστηριώδες πλάσμα στην αρχαία Αίγυπτο θάφτηκε ως Φαραώ.

Κάιρο, Αίγυπτος. Το εύρημα ανακαλύφθηκε σε έναν τάφο στην περιοχή Λαχούλ της Αιγύπτου, από τον καθηγητή Βίκτορ Λούμπεκ του πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια....
Ο Αμερικανός καθηγητής είπε ότι εντοπίστηκε σε μια μικρή πυραμίδα κοντά στην πυραμίδα του Φαραώ Σενουσρέτ Β΄.

«Η μούμια μοιάζει σαν πλάσμα εξωγήινο και χρονολογείται πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια, δείχνει σαν ένα ανθρωποειδή. Έχει μεγάλο κεφάλι, μεγάλα μάτια και ένα μικρό και λεπτό σώμα», δήλωσε μια πηγή από την Αίγυπτο η οποία έχει δώσει λεπτομέρειες αλλά και φωτογραφίες από την παράξενη μούμια- διατηρώντας, όμως, την ανωνυμία.

Ο καθηγητής Victor Lubek πιστεύει ότι το λείψανο μουμιοποιήθηκε προσεχτικά και αποθηκεύθηκε στην πυραμίδα και αυτό δηλώνει ότι ο αποθανών είχε περάσει από όλες τις τελετές και τις διαδικασίες που ακολουθούνται μετά το θάνατο στην αρχαία Αίγυπτο.

«Το σώμα του νεκρού θάφτηκε με μεγάλο σεβασμό και φροντίδα και συνοδεύεται από μια σειρά παράξενων αντικειμένων. Υπάρχουν επιτύμβιες επιγραφές που υποδεικνύουν ότι αυτός ήταν σύμβουλος του Φαραώ και έφερε το όνομα Οϊρούνετ που θα πει ‘Αστήρ’ ή ότι «προήλθε από τα αστέρια».

«Γύρω από το σώμα του βρέθηκαν αντικείμενα τα οποία οι αρχαιολόγοι δεν μπορούν να τα προσδιορίσουν», είπε ο καθηγητής.

read more "Μυστηριώδες πλάσμα στην αρχαία Αίγυπτο θάφτηκε ως Φαραώ."

Το ιπτάμενο αυτοκίνητο στο Google earth

Τον Ιανουάριο του 2006, το πρώτο «ιπτάμενο αυτοκίνητο» ήταν ένα στίγμα στο Google Earth στο σημείο Walter στην εύπορο νοτιοδυτικό προάστιο Περθ της Bicton.
Το δεύτερο «ιπτάμενο αυτοκίνητο" βρέθηκε από την υπηρεσία δορυφορικών εικόνων του Google κοντά σε ένα προαστιακό πάρκινγκ στις παρυφές του Περθ.

Η εικόνα του μυστηριώδες αυτοκινήτου εντοπίστηκε στο Google Earth από μια ιστοσελίδα. Το αυτοκίνητο είναι σταθμευμένο κοντά σε σπίτια και σε ένα χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων και φαίνεται να είναι κυμαινόμενο, φαίνεται μια σκιά στο έδαφος  από κάτω.

read more "Το ιπτάμενο αυτοκίνητο στο Google earth"

Εξωγήινο μωρό βρέθηκε σε αγροτική φάρμα στο Μεξικό!

Η Μεξικανική τηλεόραση αποκάλυψε μια σχεδόν απίστευτη ιστορία ότι το Μάιο του 2007, ένα μωρό εξωγήινο, βρέθηκε ζωντανό από έναν γεωργό στο Μεξικό, σύμφωνα με πληροφορίες από το Bild.com. However, μετά την ανακάλυψη ο γεωργός πνίγηκε σε ένα χαντάκι από το φόβο του.

Είναι πραγματικά εξωγήινος ή απλά μια επιμελημένη απάτη για να δώσει εξηγήσεις στον μυστηριώδη θάνατο; Οι εξετάσεις αποκάλυψαν ότι, παρόλο που παρουσιάζει παρόμοιες αρθρώσεις με του ανθρώπου, ο σκελετός του έχει τα χαρακτηριστικά μιας σαύρας! επίσης τα δόντια του, δεν έχουν ρίζες σαν τους ανθρώπους.

Οι επιστήμονες είπαν ότι το πλάσμα ήταν πολύ ευφυέστατο. Σύμφωνα με την έκθεση του Bild.com υπάρχουν συχνές θεάσεις UFO στην περιοχή όπου βρέθηκε το πλάσμα. Ίσως να έμεινε πίσω σκόπιμα από εξωγήινους!

read more "Εξωγήινο μωρό βρέθηκε σε αγροτική φάρμα στο Μεξικό! "

Γυμναστική στην Ύπαιθρο

Push Ups
Η πλέον βασική άσκηση για να γυμνάσετε ολόκληρο τον πάνω κορμό και δευτερευόντως τα πόδια. Ασκούνται οι μύες στα χέρια, στο στήθος, στην κοιλιά, στους γλουτούς και στα πόδια, ενώ απαιτείται από το σώμα να είναι τεντωμένο σαν σανίδα, με τα δάχτυλα και τις παλάμες στο έδαφος. Κατά την εκτέλεση της άσκησης λυγίζετε αργά τους αγκώνες σας μέχρι το στήθος ίσα ίσα να ακουμπήσει στο έδαφος και ύστερα επανέρχεστε στην αρχική θέση με τα χέρια τεντωμένα. Ευκολότερη παραλλαγή είναι να κάνετε το ίδιο αλλα με λυγισμένα γόνατα να ακουμπάνε στο έδαφος. Για να δουλέψετε περισσότερο το στήθος ανοίξτε τα χέρια σε έυρος μεγαλύτερο από αυτό των ώμων, για να δουλέψετε περισσότερο τους τρικέφαλους μύες απλά φέρτε τα χέρια κοντά το ένα στο άλλο. Την άσκηση μπορείτε να την κάνετε σε ομαλό έδαφος (γυμνάζει το κάτω μέρος του στήθους) αλλά και με τα χέρια σας σε κάποιο παγκάκι ή προεξοχή (γυμνάζει το πάνω μέρος του στήθους). Εκτελείτε τέσσερα σετ όσες επαναλήψεις βγουν με 30-45'' ξεκούραση ανάμεσα στα σετ.

Καθίσματα σκουώτ

Ότι είναι τα πουσάπς για τον κορμό είναι τα καθίσματα για τα πόδια. Φοβερή άσκηση για να γυμνάσετε γλουτούς, μηρούς, τετρακέφαλους, προσαγωγούς και γάμπες. Απαιτεί και αυτή σωστή εκτέλεση, ενώ μπορεί να γίνει και σε αρκετές παραλλαγές. Με τα χέρια στην μέση ή μπροστά τα πόδια παράλληλα χωρίς μεγάλη απόσταση μεταξύ τους και την μέση ίσια (σημαντικό) κατεβαίνετε αργά μέχρι τα γόνατα σχηματίσουν ορθή γωνία με την γάμπα. Ύστερα επανέρχεστε αργά και σταθερά στην όρθια θέση και επαναλαμβάνετε το ίδιο. Σε όλη την διάρκεια της κίνησης τα γόνατα πρέπει να μην ξεπερνάνε τις μύτες των ποδιών. Την ίδια άσκηση μπορείτε να κάνετε και με ανοιχτά πόδια και τις φτέρνες να "κοιτάνε" προς τα έξω (πλιέ), γυμνάζοντας έτσι περισσότερο τους προσαγωγούς. Σε κάθε περίπτωση, εκτελείτε 2 σετ των 15 επαναλήψεων και 2 των 50, μέχρι να νιώσετε τα πόδια σας να "καίνε".

  Προβολές ποδιώνΙδανική άσκηση για να γυμνάσετε όλους τους μύες των ποδιών, απαιτεί όμως άψογη τεχνική. Aπό την όρθια θέση, κάνετε ένα μεγάλο βήμα μπροστά. Λυγίζοντας το γόνατο στο μπροστινό πόδι, κατεβάζετε ολόκληρο το σώμα κατακόρυφα σφίγγοντας παράλληλα την κοιλιά σας, έτσι ώστε ο μηρός του μπροστινού ποδιού να είναι σχεδόν παράλληλος με το έδαφος και το γόνατο του πίσω ποδιού ίσα ίσα να ακουμπήσει κάτω. Επανέρχεστε στην όρθια θέση και κάνετε το ίδιο με το άλλο πόδι. Η επαναφορά στην αρχική θέση πρέπει να γίνεται όσο πιο αργά μπορείτε για να επωφεληθείτε στο μέγιστο από την άσκηση αυτή. Οι γλουτιαίοι σας θα πάρουν... φωτιά, το ίδιο και οι τετρακέφαλοι. Μόνο προσοχή, το γόνατο του μπροστινού ποδιού δεν πρέπει ποτέ να ξεπερνάει τις μύτες των ποδιών γιατί υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού στο γόνατο. Εναλλακτικά, μπορείτε να κάνετε την ίδια άσκηση χωρίς να μείνετε στάσιμοι και να "περπατήσετε" κανονικά με προβολές, αρκεί φυσικά το έδαφος να είναι σχετικά ομαλό. Εκτελείτε 4 σετ των 15 επαναλήψεων για κάθε πόδι.

Βυθίσεις
Βρείτε έναν βράχο ή ένα παγκάκι και τοποθετήστε το σώμα σας με τις παλάμες να κοιτάνε προς τα κάτω και τα χέρια στο ύψος των ώμων τεντωμένα. Χαμηλώστε σιγά σιγά λυγίζοντας τα χέρια μέχρι οι αγκώνες να φτάσουν περίπου στο ύψος των ώμων και πιέστε γρήγορα πίσω μέχρι τα χέρια να τεντώσουν ξανά. Εκτελείτε 4 σετ των 12 επαναλήψεων με σχετικά ταχύ ρυθμό. Η άσκηση αυτή ενδυναμώνει τους δικέφαλους και τρικέφαλους μύες των χεριών, όπως επίσης και τους ώμους μας.

Step ups

Ακόμα μία εξαιρετική άσκηση για να γυμνάσετε τα πόδια σε εξωτερικό χώρο καθώς και την καρδιαγγειακή σας λειτουργία και την αερόβια ικανότητα. Θα χρειαστείτε ένα μικρό υψωματάκι που μπορεί να είναι οτιδήποτε: είτε ένα παγκάκι, είτε ένα μικρό σκαλοπάτι ή ακόμα και ένας μικρός βράχος. Ανεβείτε γρήγορα με το δεξί ποδί πάνω του κρατώντας ίσια την μέση σας και σφίγγοντας την κοιλιά, κατεβείτε και επαναλάβετε το ίδιο με το αριστερό πόδι. Συνεχίστε εναλλάξ μέχρι να νιώσετε τους καρδιακούς παλμούς σας να ανεβαίνουν και κρατήστε ένα σταθερό τέμπο για πέντε λεπτά περίπου. Μοιάζουν αρκετά με τις προβολές, αλλά αποτελούν ταυτόχρονα και εξαιρετική αερόβια άσκηση. 

 Σπριντ
Φοβερή άσκηση για βουνό ή μικρά λοφάκια, το γνωστό σε όλους μας τζόκινγκ θα σας αποτοξινώσει και θα σας φέρει σε ακόμα μεγαλύτερη επαφή με τον φυσικό πλούτο της περιοχής όπου γυμνάζεστε. Πολύ περισσότερο καλό θα σας κάνει αν το συνδυάσετε και με μικρά διαστήματα έντονου τρεξίματος και εκρηκτικότητας (σπρίντ), το οποίο όμως χρειάζεται αρκετή εξοικείωση και αντοχή. Σε οριζόντιο έδαφος, ξεκινήστε με χαλαρό τρέξιμο και ανα διαστήματα τρέξτε στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων σας για 100μέτρα, ύστερα επανάλθετε στον κανονικό ρυθμό. Αν θεωρείτε ότι κάτι τέτοιο σας βγαίνει άνετα, τότε δοκιμάστε να ανεβείτε όσο πιο γρήγορα μπορείτε ένα μικρό λοφάκι και να επιστρέψετε αργά αργά πίσω. Επαναλάβετε το ίδιο 3-5 φορές, προσέχοντας πολύ τα πατήματά σας και τους καρδιακούς σας παλμούς. Το πιθανότερο είναι ότι μια τέτοια διαδρομή θα σας "γονατίσει" κυριολεκτικά και μεταφορικά. Με τον καιρό όμως, θα αυξήσετε την αντοχή σας και δεν θα κουράζεστε τόσο εύκολα.

read more "Γυμναστική στην Ύπαιθρο"

10 ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΙ‏

10. Gilles Garnier
Στην πόλη Dole του 16ου αιώνα, διαβάστηκε δημοσίως μια διακήρυξη στην πλατεία της πόλης. Το περιεχόμενό της έδωσε την άδεια στους ανθρώπους να ανακαλύψουν και να σκοτώσουν έναν λυκάνθρωπο που είχε τρομοκρατήσει το χωριό.
Περπατώντας μέσα στο δάσος, μια ομάδα αγροτών άκουσε τις κραυγές ενός μικρού παιδιού που συνοδευόταν από το ουρλιαχτό ενός λύκου. Όταν έφτασαν στο μέρος είδαν ένα πληγωμένο παιδί να αγωνίζεται να αποκρούσει ένα τερατώδες πλάσμα το οποίο αργότερα αναγνώρισαν σαν τον Gilles Garnier. Όταν χάθηκε ένα 10χρονο αγόρι στην περιοχή του σπιτιού του Garnier, τον συνέλαβαν, αυτός ομολόγησε ότι ήταν λυκάνθρωπος και τον έκαψαν στην φωτιά.

9. Οι Λυκάνθρωποι του Greifswald
Σύμφωνα με τα αρχεία, το 1640 η γερμανική πόλη Greifswald (δίπλα το 1652) γέμισε με λυκάνθρωπους. Ήταν τόσο πολλοί, που όποιος τολμούσε να βγει από το σπίτι του όταν έπεφτε το σκοτάδι κινδύνευε να τον βρει κάποιος από αυτούς.
Μια ομάδα φοιτητών αποφάσισε ότι είχαν τραβήξει αρκετά από τους λυκάνθρωπους και επινόησαν ένα σχέδιο. Μάζεψαν όλα ότι ασημικό είχαν -κύπελλα, πλάκες, κουμπιά, κ.λπ.- και τα έλιωσαν για να κάνουν σφαίρες.
Οπλισμένοι και έτοιμοι, βγήκαν μέσα στη νύχτα για να σκοτώσουν τους λυκάνθρωπους. Όταν τελείωσαν, οι κάτοικοι του Greifswald μπορούσαν και πάλι να κυκλοφορούν τη νύχτα.

8. Ο Λυκάνθρωπος του Ansbach
Το 1685 η βαυαρική πόλη Ansbach τρομοκρατούνταν από ένα μεγάλο, μοβόρο λύκο. Οι φήμες έλεγαν πως ο λύκος ήταν στην πραγματικότητα ένας λυκάνθρωπος και ήταν ο νεκρός δήμαρχος της πόλης. Όταν ο λύκος σκοτώθηκε, οι κάτοικοι του Ansbach έντυσαν τον σκελετό του λύκου ώστε να μοιάζει με το δήμαρχο τους. Τότε τον έστησαν στην πλατεία της πόλης και αργότερα τον μετέφεραν σε μουσείο.

7. Ο Λυκάνθρωπος του Klein-Krams
Παλιότερα στην περιοχή Klein-Krams, κοντά στο Ludwigslust της Γερμανίας υπήρχαν εκτεταμένα δάση πλούσια για παιχνίδι. Στην περιοχή πραγματοποιούνταν μεγάλα κυνήγια από αθλητές που μαζεύονταν από όλη τη Γερμανία. Για χρόνια, όμως, οι κυνηγοί εμποδίζονταν από έναν μεγάλο λύκο που φαινόταν να μην τον πειράζει καμία σφαίρα. Μερικές φορές το θηρίο τους χλεύαζε πλησιάζοντας τους και μερικές φορές άρπαζε και μέρος των θηραμάτων τους.
Κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου κυνήγι ένας από τους συμμετέχοντες, ένας νεαρός αξιωματικός του ιππικού, περνούσε από το χωριό όταν τράβηξε την προσοχή του μία ομάδα ανθρώπων που έβγαιναν ουρλιάζοντας από ένα σπίτι. Βλέποντας ότι δεν υπήρχε τίποτα να τους καταδιώκει, σταμάτησε ένας από τους νεαρούς και τον ρώτησε τι συνέβαινε. Το παιδί του είπε ότι κανένας ενήλικας από την οικογένεια Feeg δεν ήταν στο σπίτι εκτός από τον μικρό γιου τους. Όταν έμεινε μόνος, έπρεπε να μεταμορφωθεί σε λυκάνθρωπο και να τρομοκρατεί τα παιδιά της γειτονιάς. Το έβαλαν όλοι στα πόδια όταν κατάφερε να μεταμορφωθεί, επειδή δεν ήθελαν να τους δαγκώσει.
Ο αξιωματικός μπερδεύτηκε από το άγριο παιχνίδι της φαντασίας των παιδιών. Αλλά τότε είδε έναν λύκο μέσα στο σπίτι, και την επόμενη στιγμή, ένα μικρό αγόρι βρισκόταν στη θέση του.

6. Ο Λυκάνθρωπος της Παβίας
Το 1541 στην Παβία της Ιταλίας, ένας αγρότης ... σαν λύκος, έπεσε πάνω σε πολλούς ανθρώπους στην ύπαιθρο και τους ξέσκισε. Μετά από πολύ κόπο ο μανιακός πιάστηκε, και διαβεβαίωσε τους ανθρώπους που τον έπιασαν πως η μόνη διαφορά που υπήρχε μεταξύ του ιδίου και ενός φυσικού λύκου, ήταν ότι στον αληθινό λύκο το τρίχωμα του μεγαλώνει προς τα έξω, ενώ σ’ αυτόν προς τα μέσα. Για να πειστούν οι δικαστές του έκοψαν τα χέρια και τα πόδια του. Ο φουκαράς μανιακός πέθανε από τον ακρωτηριασμό.

5. Ο Λυκάνθρωπος του Chalons
Μία από τις χειρότερες ιστορίες λυκανθρωπίας ήταν αυτή του Chalons, αλλιώς γνωστή ως Tailor Demon. Δικάστηκε στο Παρίσι στις 14 Δεκεμβρίου 1598 με την κατηγορία των δολοφονιών οι οποίες ήταν τόσο φοβερές που το δικαστήριο διέταξε να καταστραφούν όλα τα έγγραφα της ακρόασης. Ακόμα και το πραγματικό του όνομα έχει σβηστεί από την ιστορία.
Για τα εγκλήματά του κάηκε ζωντανός. Πιστεύονταν ότι ξεγελούσε παιδιά στο μαγαζί του, τα βίαζε, τα έσφαζε και στη συνέχεια φορούσε τα σώματά τους, ξεκοκαλίζοντας τα όπως κόβει το κρέας ένας χασάπης. Στο λυκόφως, σαν λύκος, περιπλανιόταν στο δάσος για να βρει περαστικούς και τους έσφαζε. Άπειρα κόκαλα βρέθηκαν κρυμμένα στα κελάρια του, καθώς και άλλα αποτρόπαια πράγματα. Πέθανε -έτσι λένε- αμετανόητος και βλασφημώντας.

4. Claudia Gaillard, η Λυκάνθρωπος της Βουργουνδίας
Η Claudia Gaillard ήταν μια από τις εκατοντάδες ατυχές ψυχές που προσήχθη σε δίκη από τον κυνηγό μαγισσών Henry Boguet. Σύμφωνα με μάρτυρες, την είχαν δει πίσω από ένα θάμνο να παίρνει τη μορφή λύκου χωρίς ουρά. Για αυτήν την αμαρτία, βασανίστηκε. Ο δικαστής της δίκης της σχολίασε για τα βασανιστήρια της, "η κοινή γνώμη ήταν εναντίον της. Κανείς δεν την είδε να χύνει ένα δάκρυ, ανεξάρτητα από το τι της έκαναν για να κλάψει." Η Claudia κάηκε ζωντανή.

3. Michel Verdun, ο Λυκάνθρωπος του Poligny
Το 1521, ο Jean Boin, ιεροεξεταστής της Besancon, δίκασε τους Philibert Montot, Pierre Bourgot και Michel Verdun με την κατηγορία πως είχαν κλείσει συμφωνία με το διάβολο και για λυκανθρωπία. Οι άνδρες έγιναν γνωστοί ως οι λυκάνθρωποι του Poligny.
Οι υποψίες για τους 3 άνδρες ξεκίνησαν, όταν ένας ταξιδιώτης που διερχόταν από την περιοχή δέχθηκε επίθεση από έναν λύκο. Ενώ υπερασπιζόταν τον εαυτό του, μπόρεσε και πλήγωσε το ζώο, αναγκάζοντας το να υποχωρήσει. Ακολουθώντας τα ίχνη του τραυματισμένου πλάσματος, βρήκε μια καλύβα και μέσα της ήταν ένα κάτοικος της περιοχής, ο Michel Verdun, που τον περιποιούνταν η σύζυγος του, που έπλενε μια πληγή στο σώμα του. Ο ταξιδιώτης ειδοποίησε τις αρχές. Συνέλαβαν και βασάνισαν τον Verdun, ο οποίος παραδέχθηκε ότι ήταν λυκάνθρωπος. Αποκάλυψε, επίσης, τα ονόματα των δύο συνεργών του, και ομολογώντας τα ειδεχθή εγκλήματα τους: σατανισμό, δολοφονίες και έτρωγαν ανθρώπινη σάρκα. Οι τρεις άνδρες εκτελέστηκαν αμέσως.

2. Οι Λυκάνθρωποι του Benandanti
Η υπόθεση δικάστηκε το 1692, στο Jurgenburg της Λιβονίας, μια ιστορική περιοχή ανατολικά της Βαλτικής Θάλασσας. Εμπλέκει έναν 80χρονο άνδρα ονόματι Thiess.
Ο Thiess ομολόγησε ότι ήταν λυκάνθρωπος, λέγοντας πως η μύτη του είχε σπάσει από κάποια Skeistan, μια μάγισσα που ήταν ήδη νεκρή κατά τη στιγμή που αναφέρει ο Thiess. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Thiess, η Skeistan και άλλες μάγισσες δεν άφηναν να αναπτυχθούν τα σπαρτά της περιοχής και αυτό γιατί ήθελαν να μεταφέρουν το σιτάρι στην κόλαση. Για να βοηθήσει τα σπαρτά, ο Thiess και άλλοι λυκάνθρωποι κατέβηκαν στην κόλαση για να πολεμήσουν τις μάγισσες.
Οι μάχη των λυκανθρώπων με τις μάγισσες συνέβη σε τρεις νύχτες του: την νύχτα της εορτής τις Αγίας Λουκίας, της Πεντηκοστής και του Αγίου Ιωάννη (οι εποχιακές αλλαγές). Αν οι λυκάνθρωποι αργούσαν να κατέβουν, οι μάγισσες θα έκλειναν τις πύλες της κόλασης, και οι καλλιέργειες, τα ζώα, ακόμα και τα ψάρια θα υπέφεραν. Σαν όπλα οι λυκάνθρωποι είχαν σιδερόβεργες, ενώ οι μάγισσες σκουπόξυλα. Η Skeistan έσπασε τη μύτη του Theiss με ένα σκουπόξυλο τυλιγμένο σε ουρά αλόγου.
Οι δικαστές έμειναν κατάπληκτοι από την εν λόγω μαρτυρία, για πίστευαν πως οι λυκάνθρωποι ήταν όργανα του διαβόλου. Αλλά άκουγαν πως οι λυκάνθρωποι πολεμούσαν τον Διάβολο. Όταν τον ρώτησαν τι απέγιναν οι ψυχές των λυκανθρώπων, ο Thiess είπε ότι πήγαν στον ουρανό. Επέμεινε πως οι λυκάνθρωποι ήταν τα «κυνηγόσκυλα των Θεών», που βοηθούν την ανθρωπότητα καταπολεμώντας τον διάβολο. Αν δεν ήταν αυτοί, όλοι θα υπέφεραν. Είπε ότι υπήρχαν λυκάνθρωποι στη Γερμανία και στη Ρωσία και πολεμούσαν και εκείνοι τις μάγισσες.
Ο Thiess επέμεινε στην ομολογία του, αρνούμενος ότι είχε υπογράψει συμφωνία με το διάβολο. Αρνήθηκε να δει τον ιερέας της ενορίας ο οποίος εστάλη για να τον τιμωρήσει, λέγοντας ότι ήταν καλύτερος άνθρωπος από οποιονδήποτε ιερέα. Ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που θα είχε γίνει λυκάνθρωπος για να πολεμάει τις μάγισσες.
Στο τέλος οι δικαστές, μάλλον απελπισμένοι, τον καταδίκασαν σε δέκα βουρδουλιές με την κατηγορία της ειδωλολατρίας και δεισιδαιμονικών πεποιθήσεων.

1. Jean Grenier
Στις αρχές της άνοιξης του 1603 εξαπλωθεί ένας τεράστιος φόβος, από τις περιοχές του St. Sever της Γασκωνίας μέχρι τα νότιο-δυτικά της Γαλλίας. Από πολλά μικρά χωριουδάκια άρχισαν να εξαφανίζονται μυστηριωδώς μικρά παιδιά χωρίς κανέναν ίχνος. Σε μια περίπτωση εξαφανίστηκε και ένα βρέφος από την κούνια του σε ένα εξοχικό σπίτι, ενώ η μητέρα του το είχε αφήσει να κοιμάται ασφαλές, όπως νόμιζε. Ο κόσμος έλεγε για λύκους. Άλλοι κουνούσαν το κεφάλι τους και ψιθύριζαν για κάτι χειρότερο.
Η κατάπληξη έφτασε στο αποκορύφωμά της όταν ο τοπικός δικαστής ενημέρωσε τους κατώτερους δικαστές των περιοχών ότι είχε πληροφορίες από τρεις μάρτυρες, εκ των οποίων μια -ένα 13χρονο κορίτσι ονόματι Marguerite Poirier- ορκίστηκε ότι στην πανσέληνο είχε δεχθεί επίθεση από έναν άγριο κτήνος, πολύ έμοιαζε με λύκο. Η κοπέλα δήλωσε ότι ένα μεσημέρι, ενώ επέβλεπε τα βοοειδή, ένα άγριο θηρίο με γούνα, μεγαλύτερο από σκυλί, βγήκε από το δάσος και της έσκισε τη φούστα με τα κοφτερά δόντια του. Κατάφερε να γλιτώσει, χάρη στο ότι ήταν οπλισμένη με μια σιδερόβεργα. Επιπλέον, ένας 14χρονος, ο Jean Grenier, διαλαλούσε παντού πως αυτός είχε επιτεθεί στην Marguerite, σαν λύκος, αλλά παρά το ραβδί της θα την είχε ξεσκίσει αλλά είχε φάει ήδη τρία ή τέσσερα παιδιά.

Πηγή: diadrastiko: 10 ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΙ‏ http://diadrastiko.blogspot.com/2012/11/10.html#ixzz2JfhvrAnh

read more "10 ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΙ‏ "

Βαμπιρισμός & Βρυκόλακες

Τι είναι ο Βαμπιρισμός;

 

Ο Βαμπιρισμός χαρακτηρίζεται από μερικές δυνάμεις αλλά και αδυναμίες, με τις οποίες ο άνθρωπος-Βαμπίρ γεννιέται και ΔΕΝ αποκτά αργότερα! Η άποψη που έχει επικρατήσει ότι αν σε δαγκώσει Βαμπίρ γίνεσαι και εσύ Βαμπίρ, είναι μύθος. Ο Βαμπιρισμός υπάρχει και σαν ιατρικός όρος για να χαρακτηρίσει ένα είδος ασθένειας. Για περισσότερα, παραπέμπω τον αναγνώστη να αναζητήσει λεπτομέρειες σε κείμενα ιατρικής.
Εν συντομία, παραθέτω τα χαρακτηριστικά των Βαμπίρ, συμπεριλαμβανομένων και των απόκρυφων συμπτωμάτων τα οποία η ιατρική δεν αναφέρει ούτε αναγνωρίζει.
Οργανικές δυσλειτουργίες:

- Ασυνήθιστα απαραίτητη ανάγκη και προτίμηση στο ωμό κρέας, αυγά και άλλες τροφές υψηλές σε πρωτεΐνες, χωρίς όμως να γνωρίζει το γιατί. Εάν μάλιστα δεν λάβει αυτές τις τροφές την στιγμή που αισθάνεται ότι τις χρειάζεται, υπάρχει περίπτωση μέχρι και να λιποθυμήσει. Αφού λάβει αυτές τις τροφές, καταβάλλεται από μια έντονη αίσθηση ηρεμίας και πληρότητας (μοιάζει με την υπογλυκαιμία).
- Φωτοευαισθησία ή Φωτοφοβία. Δηλαδή, τα μάτια κουράζονται εύκολα και ερεθίζονται (κοκκινίζουν και δακρύζουν) στο έντονο φως ιδίως το φυσικό.
- Προτιμά να είναι ξύπνιος τη νύχτα και κοιμάται κατά την διάρκεια της ημέρας.
- Κάνει πολύ ανήσυχο ύπνο και πολύ πιθανό να υποφέρει και από αϋπνίες.
- Παρουσιάζει ανεξήγητη ανθεκτικότητα στα χημικά φάρμακα και τον επηρεάζουν τελείως διαφορετικά. Αντίθετα, τα φυσικά φάρμακα και θεραπείες (βότανα, ιαματικά λουτρά κλπ) δείχνουν να αντιδρούν καλλίτερα στον οργανισμό του και να παρουσιάζουν θεαματικά αποτελέσματα.
- Παρουσιάζει ιδιαίτερα χαμηλό βαθμό οξυγόνου στο αίμα.
- Παρουσιάζει ιδιαίτερα χαμηλό αιματοκρίτη.
- Παρ’ όλα τα προβλήματα στο αίμα του, δεν φαίνεται να έχει καμία αδυναμία, ίσα-ίσα που φαίνεται να είναι ιδιαίτερα υγιής και ενεργητικός.
- Υποφέρει από ημικρανίες.
Ο Βαμπιρισμός όμως, δεν χαρακτηρίζεται μονάχα από οργανικές δυσλειτουργίες, αλλά και από απόκρυφες δυνάμεις. Αυτές δυνάμεις/ικανότητες είναι φυσικές και όχι επίκτητες. Με άλλα λόγια, το Βαμπίρ δεν έχει εξασκηθεί ποτέ για να αποκτήσει αυτές τις ικανότητες, αλλά τις είχε από την ημέρα της γέννησής του. Παραθέτω μερικές από αυτές:
- Συχνά συναντά ανθρώπους για πρώτη φορά, που όμως είναι σίγουρος ότι τους γνωρίζει από παλιά.
- Όνειρα υπερβολικά ζωντανά, που παρουσιάζονται πολύ συχνά, και που συνήθως αποδεικνύονται προφητικά αργότερα.
- Μπορεί να ψυχολογήσει τους ανθρώπους με εντυπωσιακή ακρίβεια, ακόμα κι αν τους έχει μόλις γνωρίσει.
- Ικανότητα να γοητεύει, να ελκύει και κυρίως να ηρεμεί όσους τον περιτριγυρίζουν, ακόμα και χωρίς να τους μιλήσει, παρά μόνο με το να βρίσκεται στον ίδιο χώρο. Συχνά όμως, οι άνθρωποι που βρέθηκαν στον ίδιο χώρο μαζί του, είναι πιθανό να αισθανθούν μια ανεξήγητη εξάντληση και ίσως και έναν ελαφρό πονοκέφαλο. Τα συμπτώματα όμως αυτά, εξασθενούν μέσα σε λίγες ώρες από την στιγμή που θα πάψουν να είναι κοντά του.
- Παρουσιάζει εντυπωσιακά γρήγορη ανάρρωση από ασθένειες και επούλωση τραυμάτων.
Όλα τα παραπάνω, και οι δυσλειτουργίες αλλά και οι δυνάμεις/ικανότητες, θα πρέπει να συνυπάρξουν για να μπορέσουμε να χαρακτηρίσουμε έναν άνθρωπο Βαμπίρ. Μεμονωμένα συμπτώματα και ικανότητες μπορεί να είναι το οτιδήποτε, ή να είναι επίκτητες.

Τα Βαμπίρ επίσης, διαχωρίζονται σε 2 βασικές κατηγορίες:

 

Τα Πρανικά Βαμπίρ – Που έχουν περισσότερη ανάγκη από τροφές πλούσιες σε πρωτεΐνες, κυρίως αυτές που περιέχουν αίμα. Οι πρωτεΐνες είναι αναγκαίες για την ύπαρξή τους και χωρίς αυτές αρχικά εξασθενούν σημαντικά, στην συνέχεια αρρωσταίνουν σοβαρά και τέλος επέρχεται ο θάνατος. Ο μύθος που θέλει αυτά τα Βαμπίρ να απομυζούν ανθρώπους και ζώα από το αίμα τους μέχρις ότου να τους σκοτώνουν, απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι ότι μια ελάχιστη ποσότητα ζωντανού αίματος, της τάξεως των 30-50ml, είναι αρκετή για να τους αναζωογονήσουν και να τους διατηρήσουν εύρωστους για τουλάχιστον 1-2 εβδομάδες! Εάν μάλιστα δυσκολεύονται να βρουν δότη, τρέφονται από το δικό τους αίμα.
Τα Ψυχικά ή Ενεργειακά Βαμπίρ – Που έχουν περισσότερη ανάγκη από ενέργεια. Την ενέργεια αυτήν την λαμβάνουν όχι μόνο από την αύρα των ανθρώπων που τους περιβάλλουν, αλλά και από την αύρα ζώων όπως επίσης και από καιρικά φαινόμενα όπως οι καταιγίδες. Όταν «τρέφονται» από την αύρα ανθρώπων και ζώων, η μόνη επίπτωση που έχει στον δότη είναι μια ελαφρά εξάντληση και πονοκέφαλος κατά την διάρκεια και για λίγες ώρες αργότερα.
Αυτές οι 2 κατηγορίες μπορούν να αλληλοσυμπληρωθούν προσωρινά μέχρι το Βαμπίρ να λάβει αυτό που πραγματικά έχει ανάγκη. Για παράδειγμα, ένα Ψυχικό Βαμπίρ, μπορεί να λάβει τα απαραίτητα στοιχεία επιβίωσής του από τις ζωικές τροφές ή το ζωντανό αίμα, αλλά θα ικανοποιηθεί η ανάγκη του πολύ προσωρινά και όχι ολοκληρωτικά. Θα είναι δηλαδή μια προσωρινή λύση ανάγκης. Το ίδιο ισχύει και ανάποδα για τα Πρανικά Βαμπίρ.
Έχω ήδη αναφέρει την λέξη «δότης». Ο δότης δεν είναι θύμα των Βαμπίρ, αλλά προτίθεται οικειοθελώς να τους παράσχει αυτό που έχουν ανάγκη. Λανθασμένα έχει επικρατήσει η άποψη ότι τα Βαμπίρ επιτίθονται και παίρνουν δια της βίας αυτό που χρειάζονται από τα θύματά τους. Αυτό όμως δεν είναι η πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα, τα Βαμπίρ προσπαθούν να βρουν ένα δότη, στον οποίο εξηγούν ακριβώς τι είναι αυτό που χρειάζονται, κάθε πότε το χρειάζονται και πως θα το πάρουν. Υπάρχει δηλαδή μια συνεργασία μεταξύ Βαμπίρ και δότη (κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο ειδικά για τα Ψυχικά Βαμπίρ) και συνήθως ο δότης είναι ο/η σύζυγος του Βαμπίρ, ο φίλος, ο συγγενής… Ο λόγος είναι απλός: τα Βαμπίρ δεν χρειάζεται ούτε να σκοτώσουν για να τραφούν, ούτε να δημιουργήσουν μόνιμους τραυματισμούς, ούτε σε γενικές γραμμές να ταλαιπωρήσουν τον/την δότη τους.

Τα Βαμπίρ δεν τρέφονται με κανονικές τροφές (εκτός των ζωικών) και καθημερινά όπως όλος ο κόσμος;
Φυσικά και τρέφονται κανονικά και καθημερινά όπως όλος ο κόσμος! Είναι άνθρωποι κανονικοί όπως όλοι υπόλοιποι, με τις ίδιες καθημερινές ανάγκες για να ζήσουν. Η διαφορά τους είναι ότι πέρα από τα όσα έχει ανάγκη κάθε ανθρώπινο σώμα, έχουν και κάποιες επιπλέον ανάγκες. Είναι για παράδειγμα σαν τους διαβητικούς, που εκτός από όλα τα άλλα, έχουν ανάγκη και από ινσουλίνη, κάτι δηλαδή που δεν χρειάζεται ένας υγιής οργανισμός.

Ποια είναι η διαδικασία με την οποία τρέφονται τα Βαμπίρ;

 

Τα Πρανικά Βαμπίρ, όπως προανέφερα, έχουν ανάγκη από περίπου 30-50 ml ζωντανό αίμα κάθε περίπου 1-2 εβδομάδες. Όταν αισθανθούν την ανάγκη να τραφούν, ο δότης δεν χρειάζεται να κάνει τίποτε άλλο από το να τρυπήσει το δάχτυλό του με μια καρφίτσα ή να δημιουργήσει μια μικρή τομή σε κάποιο μέρος του σώματός του και να αφήσει το Βαμπίρ να «βυζάξει» το αίμα. Η διαδικασία δεν παίρνει πάνω από λίγα λεπτά και το αίμα που «χάνει» ο δότης είναι τόσο λίγο που δεν έχει απολύτως καμία αρνητική επιρροή πάνω του.
Τα Ψυχικά ή Ενεργειακά Βαμπίρ, συνήθως τρέφονται ασυναίσθητα από τους γύρω τους. Η μέθοδος όμως αυτή δεν είναι αρκετά ικανοποιητική και πρέπει να γίνεται καθημερινά. Όταν όμως υπάρχει δότης, το Βαμπίρ τρέφεται από αυτόν/η κάθε περίπου εβδομάδα και δεν έχει ανάγκη να τραφεί άλλο ενδιάμεσα. Κατά την διαδικασία όπου δότης και Βαμπίρ συνεργάζονται, είναι καλό ο δότης να γνωρίζει πώς να συγκεντρώσει και να κατευθύνει την ενέργειά του. Έτσι το Βαμπίρ λαμβάνει όλη την ενέργεια που χρειάζεται, χωρίς να είναι ανάγκη να «ρουφά» τους γύρω του κάθε τρεις και λίγο. Αφού το Βαμπίρ τραφεί, η μόνη «παρενέργεια» που παρουσιάζει ο/η δότης είναι εξάντληση και έντονη υπνηλία. Ένας όμως καλός ύπνος της τάξεως των 8-10 συνεχόμενων ωρών, είναι αρκετός για να αποκαταστήσει την χαμένη του/της ενέργεια.
Όταν τα Ψυχικά/Ενεργειακά Βαμπίρ τρέφονται από τα καιρικά φαινόμενα, αυτό που κάνουν είναι να βρεθούν κάπου σε ανοιχτό χώρο και να «ρουφήξουν» την ενέργεια που βρίσκεται στην ατμόσφαιρα. Αυτή η μέθοδος είναι πολύ αποτελεσματική και αρκετή για να τα ενεργοποιήσουν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από 1 εβδομάδα, που μπορεί να φτάσει και τον μήνα! Οι καταιγίδες όμως δεν έρχονται «κατά παραγγελία» και τα Βαμπίρ θα πρέπει να βρουν άλλες πηγές ζωτικής ενέργειας μέχρι την επόμενη καταιγίδα.

Μύθοι για τους ανθρώπους-Βαμπίρ:

 

Υπάρχουν πολλοί μύθοι γύρω από τα Βαμπίρ και στην συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Το σινεμά και τα βιβλία τρόμου έχουν σχηματίσει μια τελείως λανθασμένη εικόνα για τα Βαμπίρ. Έχω ήδη αναφέρει μερικούς μύθους για τα Βαμπίρ, αλλά ας τα δούμε και πιο αναλυτικά για να ξεκαθαρίσουμε τον μύθο από την πραγματικότητα:
- Οι άνθρωποι-Βαμπίρ ούτε ντύνονται περίεργα, ούτε έχουν κάτι χαρακτηριστικό στο παρουσιαστικό τους που να τους διαχωρίζουν από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Ο μύθος με τους υπερβολικά ανεπτυγμένους κυνόδοντες, έχει προέλθει από τις νυχτερίδες-βαμπίρ. Αυτοί που ντύνονται με μαύρα, βάφονται περίεργα και γενικά επιδιώκουν μια εικόνα και συμπεριφορά Βαμπίρ, δεν είναι τίποτε άλλο από ανθρώπους που για κάποιους λόγους (ακατανόητους για μένα προσωπικά) πολύ θα ήθελαν να ήταν Βαμπίρ. Τα πραγματικά Βαμπίρ, όχι μόνο δεν τονίζουν την φύση τους αλλά προσπαθούν να περάσουν και απαρατήρητοι! Κάτι όχι και τόσο δύσκολο, μιας και τίποτε επάνω τους δεν μπορεί να προδώσει την φύση τους. Υπάρχει επίσης και σπάνια περίπτωση ανθρώπων που είναι Βαμπίρ και δεν το έχουν συνειδητοποιήσει. Αυτό συνήθως παρατηρείται στις νεαρές ηλικίες που ακόμα δεν έχουν γενικότερα συνειδητοποιήσει τι είναι φυσιολογικό και τι όχι.
- Δεν λατρεύουν τον Σατανά, όπως επίσης είναι πολύ πιθανό να είναι άνθρωποι πολύ θρήσκοι ή να μην πιστεύουν σε τίποτα! Ο Βαμπιρισμός δεν σχετίζεται καθόλου με τα θρησκευτικά πιστεύω.
- Δεν κοιμούνται σε φέρετρα ούτε έχουν κάποια ιδιαίτερη προτίμηση να κάνουν τις βόλτες τους στα νεκροταφεία. Δεν αποκλείεται μάλιστα να φοβούνται αυτούς τους χώρους.
- Οι σωματικές τους λειτουργίες είναι απόλυτα φυσιολογικές εκτός από τις δυσλειτουργίες που προανέφερα. Δεν φαίνεται δηλαδή να είναι νεκροί. Με προβλήματα υγείας ναι, νεκροί σίγουρα όχι!
- Δεν είναι κακόβουλοι ούτε μισούν το ανθρώπινο είδος. Για την ακρίβεια, δεν μισούν την οποιαδήποτε μορφή ζωής. Δεν έχουν επίσης καμία διεστραμμένη διάθεση για φόνους.
- Το φως του ήλιου, εκτός από ευαισθησία στα μάτια, δεν έχει απολύτως καμία άλλη επίπτωση πάνω τους.
- Δεν έχουν υπεράνθρωπες σωματικές δυνάμεις, ούτε πετάνε, ούτε μπορούν να «κολλάνε» στους τοίχους κάθετα, ούτε μεταλλάσσονται σε λύκους ή οτιδήποτε άλλο ζώο.
- Δεν έχουν απολύτως κανένα πρόβλημα το σκόρδο, ούτε με τους σταυρούς, και δεν είναι καθόλου απίθανο να είναι και πιστοί Χριστιανοί!
- Εάν τους καρφώσετε ένα παλούκι στην καρδιά και τους κόψετε το κεφάλι, το μόνο που θα καταφέρετε είναι να καταλήξετε στην φυλακή για φόνο.

Πέρα όμως από τον Βαμπιρισμό, υπάρχουν και άλλα είδη Βρυκολάκων που η φύση τους αγγίζει τον μύθο. Όπως λέει και ο σοφός λαός: «δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά». Θα πρέπει όμως να τονίζω ιδιαίτερα εδώ, ότι καλό θα ήταν να διαχωρίζουμε τους συνανθρώπους μας με Βαμπιρισμό από τα άλλα είδη Βρυκολάκων. Το μοναδικό χαρακτηριστικό που έχουν κοινό, είναι η ανάγκη για ζωντανό αίμα ή για ζωτική ενέργεια. Εκεί όμως σταματά η συσχέτιση.

Τα φαντάσματα-Βρυκόλακες:

 

Υπάρχει μια πολλή πλούσια παράδοση για τα φαντάσματα-Βρυκόλακες σε όλο τον κόσμο. Αυτή η παράδοση δεν αφορά τους ανθρώπους με Βαμπιρισμό, αλλά ένα άλλο είδος Βαμπίρ που δημιουργείται μετά τον φυσικό θάνατο του σώματος. Οι παραδόσεις βρίθουν και οι θρύλοι είναι πάμπολλοι για το πώς και το γιατί γίνονται Βρυκόλακες μερικοί άνθρωποι μετά τον θάνατό τους. Παραπέμπω τον αναγνώστη στο βιβλίο «Βρυκόλακες» (εκδόσεις Αρχέτυπο) για μια εξαιρετικά ενημερωμένη συλλογή από τέτοιες παραδόσεις και γενικά μια άριστη πραγματεία με θέμα τους Βρυκόλακες.
Παραθέτω μερικά μικρά αποσπάσματα από το βιβλίο:
<<… Είναι τόσες πολλές οι ελληνικές παραδόσεις και οι δοξασίες για το ποιοι άνθρωποι βρυκολακιάζουν όταν πεθάνουν, που αν ισχύουν όλες τους, τότε κανείς δεν είναι «υπεράνω υποψίας» στα νησιά του Αιγαίου. Στην Μυτιλήνη πιστεύουν ότι βρυκολακιάζουν όσοι έχουν κάνει μεγάλα εγκλήματα, αλλά και όσοι χτυπούν τους γονείς τους, οι τοκογλύφοι, οι μεθύστακες, αυτοί που αυτοκτονούν, όσοι έχουν αλλάξει την πίστη τους και όσοι δεν πηγαίνουν ποτέ στην εκκλησία. Στην Άνδρο, βρυκόλακες γίνονται εκείνοι που όταν πέθαιναν κάποιος τους βλαστήμησε ή τους καταράστηκε… […] Οι αδικοσκοτωμένοι, οι ταλαιπωρημένοι, οι μαγεμένοι από κακές μάγισσες, αυτοί που αργούν να ξεψυχήσουν, όσοι δεν πρόλαβαν να εκπληρώσουν μια ιερή υπόσχεση που έδωσαν, αυτοί που για κάποιο λόγο μένουν άταφοι, τα αβάφτιστα μωρά που πέθαναν πριν προλάβουν να τα βαφτίσουν, κι αυτοί που πεθαίνουν μόνοι τους την νύχτα με πανσέληνο, όλοι αυτοί βρυκολακιάζουν σύμφωνα με τις δοξασίες πολλών νησιών του Αιγαίου. […] Αλλά βρυκολακιάζουν και όσοι έχουν την ατυχία να περάσει μια γάτα από πάνω τους μόλις ξεψυχήσουν, γι’ αυτό και οι άνθρωποι φυλούν πολύ καλά το δωμάτιο του νεκρού μέχρι να τον πάρουν για την ταφή του…>> («Βρυκόλακες», εκδόσεις Αρχέτυπο, σελ. 206)

<<… Οι Βρυκόλακες […] βγαίνουν από τους τάφους τους κάθε νύχτα, συνήθως τα μεσάνυχτα, προτιμούν όμως τις νύχτες χωρίς φεγγάρι για να μπορούν να γίνονται ένα με το σκοτάδι και να αρπάζουν τα θύματά τους.
Βγαίνουν κάθε νύχτα, αλλά στην Σαντορίνη δεν βγαίνουν ποτέ το Σάββατο, στην Πρέβεζα δεν βγαίνουν ποτέ την Κυριακή, στην Τήνο δεν βγαίνουν ποτέ την Παρασκευή […] στην Σέριφο φοβούνται να βγουν από τα μνήματά τους μόνο την Τρίτη (εκτός αν πέφτει Τρίτη και 13, οπότε έχουν γλέντι), στην Κάλυμνο προτιμούν να βγαίνουν τις κρύες χειμωνιάτικες νύχτες γιατί τους αρέσει ο παγωμένος βοριάς που φυσά, καβαλούν πάνω του και ταξιδεύουν από σκεπή σε σκεπή…>> («Βρυκόλακες», εκδόσεις Αρχέτυπο, σελ. 205)

<<… Για την μορφή και την εμφάνιση του Βρυκόλακα, όλοι οι νησιώτες διαφωνούν και οι πεποιθήσεις ποικίλουν από νησί σε νησί. Στην Σκόπελο δεν έχουν καθόλου σάρκες αλλά είναι σκελετοί που περπατούν και στην Αλόννησο έχουν σάρκες μαύρες και γυαλιστερές, που λάμπουν στο σκοτάδι. Στο Πήλιο είναι λαμπεροί, και στα Άγραφα είναι αόρατοι εκτός από τις νύχτες με φεγγάρι. Στη Σαμοθράκη πιστεύουν ότι το σώμα τους είναι από φωτιά, αλλά μπορεί να είναι και σκιές ή να είναι τελείως αόρατοι. Στις Σπέτσες, στην Ύδρα και στα Κύθηρα, είναι κακόσχημοι καμπούρηδες με κατάμαυρα χέρια και μεγάλα νύχια. Στην Τήνο έχουν τη μορφή του νεκρού, αλλά με μακριά γένια, μακριά μαλλιά και μακριά γαμψά νύχια. Στην Χίο είναι λευκοντυμένοι -με τα σάβανά τους- αλλά έχουν και ένα αρχηγό, που είναι τριπλάσιος σε μέγεθος και κατάμαυρος κι ολόγυρά του χοροπηδούν οι άλλοι. Στη Λέσβο έχουν πρόσωπο κατακκόκινο και πολύ άγριο, κι έχουν δόντια σαν του σκύλου ή σαν της γάτας. Πολλές φορές περπατούν με τα τέσσερα και ουρλιάζουν σαν λύκοι…>> («Βρυκόλακες», εκδόσεις Αρχέτυπο, σελ. 206-207)

Οι θρύλοι επίσης λένε ότι επιτίθονται μόνο στους συγγενείς τους και κατά προτίμηση στους άμεσους απογόνους τους (παιδιά και εγγόνια).
Το πιο πιθανό όμως για το πώς βρυκολακιάζουν οι νεκροί, είναι ότι το σώμα του νεκρού καταλαμβάνεται από Δαίμονα αμέσως μετά την «αποχώρηση» της ψυχής του. Δεν πρόκειται δηλαδή για αυτόν καθ’ αυτόν τον νεκρό, αλλά για Δαίμονα-μυζητήρα.
Ο μόνος τρόπος για να απελευθερωθεί το σώμα από τον Δαίμονα και να πάψει να περιφέρεται στον δικό μας κόσμο τρομοκρατώντας και φονεύοντας τους ζωντανούς, είναι να καεί το σώμα του νεκρού, να εξορκιστεί ο Δαίμονας, και να καθαγιαστεί ο τάφος. Και πάλι, οι μύθοι περί παλουκιών, αποκεφαλισμών, σκόρδων κλπ, δεν είναι τίποτε άλλο παρά… μύθοι!

Πηγη:www.geocities.com

read more "Βαμπιρισμός & Βρυκόλακες"